Είναι εκπληκτικό πόσο εύκολο είναι να ανοίγεσαι σε κάποιον που δεν έχεις συναντήσει ποτέ. Μπαίνεις σε ένα chat room, ίσως από βαρεμάρα, ίσως από περιέργεια, και ξαφνικά πληκτρολογείς σαν να γνωρίζεις αυτό το άτομο χρόνια. Χωρίς φωτογραφία προφίλ, χωρίς έλεγχο ιστορικού, χωρίς προσδοκίες. Απλώς δύο άνθρωποι πίσω από οθόνες, που μιλάνε σαν να μην υπάρχει ο έξω κόσμος.
Αυτή είναι η γοητεία των ανώνυμων διαδικτυακών συνομιλιών: κόβουν τον περιττό θόρυβο. Χωρίς φίλτρα, χωρίς ανάγκη εντυπωσιασμού. Δεν ανησυχείς αν τα μαλλιά σου φαίνονται ωραία ή αν το χαμόγελό σου φαίνεται βεβιασμένο. Το μόνο που κάνεις είναι να μιλάς, και τουλάχιστον για λίγο, οι λέξεις είναι αρκετές.
Μερικές φορές οι συζητήσεις είναι ελαφριές και ανόητες — αγαπημένα σνακ, περίεργες συνήθειες, μεταμεσονύχτιες μουσικές προτάσεις. Αλλά άλλες φορές, πηγαίνουν βαθύτερα: οι άνθρωποι παραδέχονται πράγματα που δεν έχουν πει ποτέ δυνατά πριν. Πράγματα που πιθανώς δεν θα μοιράζονταν με φίλους ή οικογένεια. Ίσως επειδή δεν υπάρχει πρόσωπο για να σε κρίνει. Ίσως επειδή, για μια φορά, αισθάνεσαι ασφαλής να είσαι ειλικρινής.
Η απροσδόκητη άνεση της ανωνυμίας
Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να μην είσαι κανείς συγκεκριμένα. Μπορείς να ρίξεις την εικόνα που έχεις χτίσει και να είσαι απλά αυτός που πραγματικά είσαι εκείνη τη στιγμή. Η ήσυχη εκδοχή του εαυτού σου. Αυτή που δεν χρειάζεται να δώσει παράσταση.
Είναι ένα παράξενο είδος ειλικρίνειας, όχι αυτό που σχεδιάζεις, αλλά αυτό που ξεχύνεται όταν σταματάς να προσποιείσαι. Αρχίζεις να μιλάς για τους φόβους σου, τις αναμνήσεις σου, αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν εσένα. Και ακόμα κι αν το άτομο στην άλλη άκρη δεν ξέρει το όνομά σου, κάπως καταλαβαίνει. Καταλαβαίνουν.
Φυσικά, δεν είναι όλα μαγεία
Ας είμαστε ρεαλιστές. Υπάρχουν σκοτεινές γωνιές στο διαδίκτυο. Μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την ανωνυμία τους για να παίξουν παιχνίδια, να πουν ψέματα και να εκμεταλλευτούν. Γι' αυτό πρέπει πάντα να προσέχεις: εμπιστέψου τη διαίσθησή σου, μην μοιράζεσαι ποτέ πάρα πολλά και έχε στο νου σου ότι δεν έχουν όλοι καλές προθέσεις.
Αλλά ακόμη και με τους κινδύνους, η ιδέα εξακολουθεί να τραβάει τους ανθρώπους. Επειδή πότε πότε, συμβαίνει μια πραγματική συζήτηση. Όχι μια από αυτές τις ευγενικές, επιφανειακές ανταλλαγές, αλλά κάτι που αισθάνεται ζωντανό. Κάτι που σου υπενθυμίζει ότι η σύνδεση δεν χρειάζεται φωτογραφία ή τοποθεσία — μόνο μια σπίθα περιέργειας και λίγη ειλικρίνεια.
Γιατί συνεχίζουμε να επιστρέφουμε
Ίσως επιστρέφουμε στις ανώνυμες συνομιλίες επειδή μας υπενθυμίζουν πώς ήταν η αίσθηση του να μιλάς — πριν οι κοινωνικές εφαρμογές μετατρέψουν τα πάντα σε προφίλ και αλγόριθμους. Εδώ, μπορείς να είσαι ξανά ένα μυστήριο. Έχεις την ευκαιρία να ανακαλύψεις ξανά εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που θέλει απλώς να συνδεθεί, όχι να δώσει παράσταση.
Και ίσως αυτό αρκεί. Δεν χρειάζεται κάθε συνομιλία να τελειώνει με ρομαντισμό. Μερικές φορές είναι απλώς δύο άγνωστοι που μοιράζονται ένα μικρό κομμάτι της νύχτας τους, και αυτό είναι όλο που χρειάζεται να είναι. Επειδή στο τέλος της ημέρας, πίσω από κάθε οθόνη υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος — κάποιος που ψάχνει το ίδιο απλό πράγμα που ψάχνουμε όλοι: να ακουστεί, έστω και για μια στιγμή.
