Դա մի տարօրինակ բան է. մենք կարող ենք ճշմարտությունն ասել միայն այն ժամանակ, երբ ոչ ոք չգիտի, թե ով ենք մենք: Դուք բացում եք զրույցը, մի քանի բառ եք գրում մի մարդու, ում երբեք չեք հանդիպել, և վուալյա՝ բառերը պարզապես դուրս են գալիս: Ձեզ չի հետաքրքրում, թե ինչպես եք հնչում: Ձեզ չի հետաքրքրում՝ դուք դուր եք գալիս մարդկանց, թե ոչ: Դուք պարզապես խոսում եք:
Այդ տեսակի ազնվությունը դժվար է գտնել առօրյա կյանքում: Մարդկանց հետ, ում ճանաչում եք, այն ամենը, ինչ ասում եք, պատմություն ունի: Դուք հիշում եք, թե ինչ եք ասել նախկինում, ինչպես են նրանք արձագանքել, ինչ կարող են մտածել հետո: Ճանապարհին միշտ կա հիշողության մի փոքրիկ պատ: Բայց անծանոթի հետ պաշտպանելու ոչինչ չկա: Դուք կարող եք ասել ցանկացած բան, նույնիսկ այնպիսի բաներ, որոնք երբեք չէիք երազի պատմել ձեր ընկերներին:
Երբեմն մթության մեջ խոսելն ավելի թեթև է թվում: Պահպանելու կերպար չկա: Դուք կարող եք լինել հոգնած, անվստահ կամ անշնորհք ձեր խոսքերում, և դա նորմալ է: Ձեր ունկնդիրը ձեզանից ոչինչ չի ակնկալում: Սա ներկայացում չէ: Սա մարդկային է:
Եվ միգուցե դա այն է, ինչ մարդիկ ամենից շատ են կարոտում. այս պարզ զգացողությունը, որ իրենց լսում են՝ առանց դեր խաղալու անհրաժեշտության:
Ինչու անծանոթները կարող են իրենց ավելի ապահով զգալ, քան ընկերները
Սկզբում դա իմաստ չունի. ընկերները ճանաչում են ձեզ, նրանք հոգ են տանում ձեր մասին: Բայց երբեմն նրանք այնքան են հոգ տանում, որ դուք դադարում եք ազնիվ լինել նրանց հետ: Դուք պաշտպանում եք նրանց ձեր տխրությունից կամ կասկածներից, քանի որ չեք ուզում անհանգստացնել նրանց: Կամ գուցե պաշտպանում եք ինքներդ ձեզ, քանի որ վախենում եք նրանց արձագանքից:
Անծանոթը ձեզ հետ անցյալ չունի. նրանք չգիտեն ձեր սխալները կամ սովորությունները: Կարիք չկա արդարանալու, և կարող եք պարզապես ասել այն, ինչ զգում եք հիմա, և նրանք դա ընդունում են այնպես, ինչպես կա: Ոչ մի կողմում ծանրություն չկա:
Ահա թե ինչու այս փոքրիկ, պատահական խոսակցությունները կարող են այդքան իրական թվալ: Երկու մարդ, ովքեր երբեք չեն հանդիպել, կիսվում են իրենց կյանքի պատառիկներով առանց որևէ պատճառի, բացի նրանից, որ երկուսն էլ պատահաբար արթուն են եղել միևնույն ժամանակ: Երբեմն ծիծաղում եք ինչ-որ հիմար բանի վրա, իսկ երբեմն էլ վերջում խոսում եք բաների մասին, որոնք ընդհանրապես չէիք ծրագրում կիսվել:
Իսկ երբ այն ավարտվում է, այն ավարտվում է հանգիստ: Դուք փակում եք ներդիրը, և զրույցն անհետանում է՝ թողնելով ձեզ թեթևության փոքրիկ զգացումով: Ոչ թե նրա համար, որ լուծում գտաք, այլ որովհետև բարձրաձայն ինչ-որ բան ասացիք:
Մարդիկ հաճախ կարծում են, որ անվտանգությունը նշանակում է երկար ընկերություն և ամուր կապեր: Բայց երբեմն դա պարզապես նշանակում է տարածություն. տարածություն՝ խոսելու առանց ուղղումների, տարածություն՝ թափթփված լինելու համար, տարածություն՝ մի քանի րոպե մարդ լինելու համար՝ առանց որևէ մեկի կողմից այն հետագայում հիշելու:
Կարճ խոսակցությունների գեղեցկությունը
Ոչ բոլոր կապերը պետք է երկարաժամկետ լինեն: Որոշ զրույցներ կարճ են և բովանդակալից: Հանդիպում եք, խոսում, գնում: Դա կարող է այդքան պարզ լինել:
Իմանալով, որ զրույցը հավերժ չի տևի, դուք դրան շատ ավելի մեծ ուշադրություն եք դարձնում: Դուք ավելի լավ եք լսում: Դուք ներկա եք: Չկա պլանավորման կամ անհանգստության ֆոնային աղմուկ, միայն ՀԻՄԱ:
Մարդիկ, ովքեր օգտագործում են անանուն զրույց, հաճախ ասում են, որ այս փոքրիկ ժամանակավոր զրույցներն օգնել են նրանց ավելի քիչ մենակ զգալ: Դրանք հիշեցնում են ձեզ, որ աշխարհը լի է այլ կյանքերով, որոնք շարժվում են ձեր կողքին, որ ինչ-որ տեղ ինչ-որ մեկը հասկանում է, թե ինչ եք ասում, նույնիսկ եթե նրանք երբեք չիմանան ձեր անունը:
Պարտադիր չէ, որ դա լինի ընկերություն կամ սեր: Այն նույնիսկ հիշելու կարիք չունի: Կարևորն այն է, որ դա տեղի ունեցավ, որ որոշ ժամանակ դուք իրական էիք մեկ այլ մարդու հետ:
Ներկայության ուժը
Մի ժամանակաշրջանում, երբ հաղորդակցության մեծ մասը կարող է արհեստական կամ պարտադրված թվալ, այս տեսակի փոխանակումը հույսի լուռ գործողություն է: Երկու մարդ խոսում են առանց միմյանց ճանաչելու և դեռ հաջողվում է կապ հաստատել: Սա ապացուցում է, որ եմպաթիան պատմության կամ ինքնության մասին չէ. դա ուշադրության մասին է:
Միգուցե դա է պատճառը, որ մարդիկ շարունակում են վերադառնալ անանուն զրուցարաններ և պարզ տեքստային հարթակներ. դրանք առաջարկում են մի բան, որը կորցրել են սոցիալական մեդիաները: Տարածք առանց ֆիլտրերի, առանց ճնշման, առանց ելույթ ունենալու անհրաժեշտության:
Դուք գալիս եք, խոսում, լսում և հետո նորից գնում: Ոչ մի պահպանված հիշողություն, ոչ մի կառուցված պրոֆիլ, ոչ մի ակնկալիք, որը սպասում է ձեզ հաջորդ օրը: Միայն բառեր՝ հասկացված լինելու համար:
Այդ փոքրիկ արարքը բավական է՝ հիշեցնելու մեկին, որ նույնիսկ եթե դուք օտար եք ուրիշի աշխարհում, միևնույն է, մի պահ պատկանում եք նրան: Եվ երբեմն հասկացողության այդ մեկ պահն այն ամենն է, ինչ մարդուն իսկապես պետք է:
Երբ բառերն անհետանում են, բայց իմաստը մնում է
Երբեմն զրույցի լավագույն մասն այն է, որ այն ավարտվում է: Բառերը գունաթափվում են, պատուհանը փակվում է, և ասվածի մասին ոչ մի գրառում չկա: Այնուամենայնիվ, ինչ-որ փոքրիկ բան մնում է ձեզ հետ: Գուցե մի նախադասություն, գուցե զգացմունք, գուցե ինչ-որ մեկի ձայնը, ով հասկանում է ձեզ:
Մարդիկ կարծում են, որ մնայուն կապերն են միակ կարևորները: Բայց փոքրերը նույնպես կարևոր են: Լուռ խոսակցությունները, որոնք գոյություն ունեն մեկ գիշեր և հետո անհետանում են, հաճախ ամենաազնիվն են թվում: Նրանք հիշեցնում են ձեզ, որ բարությունը կարող է պատահել ցանկացած վայրում, նույնիսկ երկու մարդկանց միջև, ովքեր երբեք այլևս չեն հանդիպի:
Դա է միմյանց չճանաչելով խոսելու տարօրինակ գեղեցկությունը. պահը մնում է, թեկուզ իչաթն անհետանում է: Եվ պարտադիր չէ, որ երկու կողմերն էլ հիշեն այն, որպեսզի այն իրական լինի: Դա ճիշտ էր, քանի դեռ տևեց, և դա բավական է:
